Werkbezoek Duitsland

Met in totaal 9 studenten en 2 docenten, verbleven wij voor 3 dagen in Duitsland. Tijdens ons bezoek aan Duitsland hebben wij kennis gemaakt met het Berufskolleg Hephata Bildung, wat te vergelijken is met onze opleiding gericht op de gehandicaptenzorg.

Met in totaal 9 studenten en Tom en Willem zijn wij naar Duitsland gereden. Met een volgepakt busje, auto én natuurlijk koffie zijn wij op weg gegaan. Na 2,5 uur kwamen wij aan bij ons logeeradres, waar wij in totaal 3 dagen verbleven. Tijdens dit werkbezoek hebben wij elkaar ook wat beter leren kennen, wij zaten immers niet allemaal bij elkaar in de klas. En zeg nou zelf, wat verbind er nou beter dan een trip naar Duitsland waarbij je nou eenmaal met elkaar te maken hebt. Tijdens ons verblijf hebben wij veel gezien, gehoord en gedaan. Bij aankomst werden wij warm ontvangen, iets wat wij niet persé hadden verwacht. Een aantal studenten stonden ons namelijk al op te wachten met rood, wit en blauwe vlaggetjes. Dit gaf ons direct al een gevoel van welkom zijn, ook bij het binnenstappen van de school bleef dit gevoel hangen. In het begin was het nog wat ongemakkelijk om een praatje te maken met een Duitse student. Maar naarmate de uren en dagen vorderde werd het gemakkelijker om met elkaar in gesprek te raken. Het was interessant om mee te maken hoe de Duitse studenten met elkaar omgingen en welke gewoontes zij hadden. Zo ontdekte je niet alleen hoe de school in elkaar zat, maar ook in wat van cultuur je eigenlijk was beland. Ik denk dat ik voor iedereen mag spreken als ik het over de intensiviteit heb van dit werkbezoek. Door het telkens switchen van taal, het proberen verstaan van een taal, contacten te leggen en bergen met informatie tot je krijgen kan je best wel vermoeid raken. Maar des al niet te min hebben wij het super leuk gehad bij onze buren en hebben wij ook nog eens veel mogen leren. Tijdens dit werkbezoek hebben wij een blog bijgehouden waarin iedereen mag en kan lezen wat hebben gedaan en hoe het ons is vergaan.

veel leesplezier!

Dag 1: Tschüs!

Het kostte even maar na het 10 keer checken van onze koffers, zijn wij toch écht vertrokken naar Duitsland. Mönchen -Gladbach wel te verstaan! Na een rit van 2,5 uur kwamen wij aan op ons logeer adres; het Wilhelm Kliewer Haus. Eenmaal binnen brachten wij onze koffers naar de kamers en claimde iedereen snel een bed. Al snel was het weer tijd om te gaan en na een korte inspectieronde zijn wij richting het ‘’Hephata Berufskolleg’’ gegaan. Bij het aankomen werden wij warm ontvangen door een groep studenten die met rood, wit en blauwe vlaggetjes ons aan het opwachten waren.

Bij binnenkomst zaten de docenten en studenten klaar om ons te ontmoeten. Na iedereen een hand te hebben gegeven, gingen wij een beetje onwennig zitten op de stoelen in afwachting wat er zou gebeuren. Want zeg nou zelf; het kan toch best onwennig en spannend zijn, om ergens te zijn waar je de taal niet begrijpt én ook nog is de mensen niet kent!? Al snel roept de directeur iedereen tot orde en begint zijn verhaal half in het Nederlands en half in het Duits te vertellen. Je moet weten dat dit best wel komisch klonk. Na een praatje, koffie en iets om te eten was het tijd om een presentatie te geven. Nadat de directeur een presentatie had gegeven over het ‘’Hephata Berufskolleg’’, was het de beurt aan ons om iets over het Menso Alting te vertellen. In het Duits wel te verstaan, ik herhaal; in het Duits. Twee mensen stroopten hun mouwen op en zonder één enkel woord Duits te kunnen, gaven zij een eine super gute präsentation! Ik moet zeggen dat wij nog nooit zoveel mensen blij hebben zien zijn om een presentatie. Of het nou door de taalbarrière óf door het talent van presenteren komt laten wij maar in het midden.

Na de presentatie kregen wij een Duitse buddy en was het wel weer is tijd voor een pauze. Al rokenend of niet rokend kwamen wij langzaam aan in het gesprek met onze Duitse studenten. Met wat handen en voeten werk, Google vertalen en het spreken van Engels, Duits én Nederlands door elkaar konden wij heel wat gesprekken voeren. Laten wij zeggen dat hier officieel het ijs werd gebroken, want eigenlijk zijn vreemden best aardig. Na de pauze begonnen wij iets wat verward en onwennig met de muziekles. Het kostte de docent wat oogwenken, geluiden én bewegingen om de onwennigheid weg te nemen.

Na het hebben gezegd van Tschüs en de Lidl te hebben leeg gekocht, kwamen wij weer aan op ons logeeradres. Bij het eten kwamen nadat iedereen voorzien was van de eerste hap, al snel de gesprekken op gang. Het ging van de indrukken die wij daar hadden opgedaan tot de knappe Duitse jongens die daar op het ‘’hephata’’ rondliepen. Morgen gaan wij het werkveld in met onze buddy’s, hoe dat afloopt weten wij nog niet maar: Whale see.

 

‘’Zijn er
walvissen
of nie?

Geen idee,
whale
see.’

 

Dag 2: sei wie ein Wal!

Langzaam word iedereen door het gemekker van de wekker wakker en in een halfuur maken wij ons klaar om aan het Frühstuck te gaan. Met de trek die wij hadden vulde wij onze magen en snelde wij ons zelf om naar het Hephata te gaan. Want vandaag was het zover, mee lopen op de stage plek van onze buddy!

Eenmaal aangekomen stonden onze buddy’s ons op te wachten én werden wij van elkaar gescheiden. Waar de ene naar het werkstatt ging of het Zentrum für aktivität und kommunikation, ging de ander naar een Wohngruppe. Waar het eerst begon met het krijgen van informatie, wouden wij al snel meer weten van al deze verschillende plekken. Want hoe komt het eigenlijk dat onze Duitse studenten anders omgaan met lichamelijk contact, dan dat wij doen? En hoezo werken zij hier met 1 begeleider op 4 cliënten, waar wij in Nederland al snel 1 op 8 werken? Maar één van de belangrijkste vragen gingen natuurlijk over hoeveel het studeren eigenlijk wel niet kostte daar. Het antwoord was niets, nada, noppes. Wat ons allemaal opviel was dat je bij het binnenkomen, de warmte kon voelen en dan bedoel ik niet persé de binnen tempratuur. Alhoewel dit ook best wel aan de warme kant was, merkte je gewoon hoe liefdevol er met de cliënten om werden gegaan. Ze werden als mens behandeld, en zeg nou zelf; een beperking betekent toch nog niet direct dat je geen liefde voelt? Het laat juist zien hoe betekenisvol vertrouwen en ‘’warmte zorg’’ kan zijn voor de cliënten.

Na heel wat ervaringen rijker te zijn, begonnen wij de middag met een aantal Energizers. Van een cola kratje op je vingers dragen in een groepje, tot het op maat door de knieën gaan. Waarschijnlijk klinkt dit vrij makkelijk maar niets was minder waar. Want het is best moeilijk om en op jezelf te concentreren, pistolen van je vingers te maken, op de ander te letten, een andere taal te spreken én nog eens over het doel na te denken. Of om én goed te luisteren, iets te zeggen, op te letten én met je zelf bezig te zijn. Maar alles bij elkaar zorgde wel voor veel plezier, gesprekken en een hoop gezelligheid! Ook bleek het dat een Duitse student geen Nederlands kon verstaan, maar wel tot 3 keer toe ‘’nee’’ kon antwoorden op de vraag of hij Nederlands verstond. - De hele ruimte vulde zich met schaterlachen -

Na een goede maaltijd van heerlijk belegde broodjes én broodjes met net iets te dikke boterhamworst, begon het ‘’aller-leukste-deel’’ van de dag -Lees dit met een sarcastische intonatie-. De presentaties!!! elk van ons mocht met 2 Duitse studenten een presentatie voorbereiden. Na een halfuur bloed, zweet en tranen in ieder zijn meesterwerk te hebben gestopt… was het tijd om te presenteren! Verschillen, overeenkomsten, oh én de snoezelruimte waren de onderwerpen. Iedereen mocht het in zijn eigen taal doen, maar 1 ding verstond dus iedereen; de Snoezel -Lees dit met een Duits accent-.

Na het ‘’Bis morgen’’ zeggen zijn wij nog even de stad in geweest, Willem vond het een goed idee om 20 minuten te lopen. Je kan vast al wel raden dat wij natuurlijk met de auto gingen…. Na ook de Duitse Studenten die mee gingen uitgezwaaid te hebben, reden wij terug naar het logeeradres. Nog even genieten van dat heerlijke hostel voedsel, om daarna fanatiek de; The what is in the name game te spelen. Oh ja en… morgen komt ‘’Die Presse’’ omdat wij als Nederlanders super bijzonder zijn. Schlaff gut!

Dag 3: Schade alles ist vorbei!

Na wat laatste inpak -stress was het alweer tijd voor het ontbijt. Nog eventjes genieten van die lekkere Duitse bollen, de iets wat minder lekkere kaas en dat glaasje sinaasappelsap. Hier stonden wij alweer, aan het begin van ons afscheid. Na de bus weer te hebben ingeladen, was het tijd om voor de laatste keer naar het Hephata te gaan. Met de radio een tikkeltje harder en de ogen halfopen kwamen wij het terrein oprijden. En dan sta je daar, je hebt ergens afgesproken… maar waar. Dit werd al snel duidelijk op het moment dat 2 docenten als zwaaiend, net boven het kozijn uit kwamen. Alhoewel dat dachten wij want; trapje op, deur in, huh? Deur op slot. Trap omhoog…  nee dit is het niet. Trapje af, deur nog eens voelen, naar buiten, trapje af. Ooooh, de ingang is aan de andere kant…. Al snel zagen wij de Duitse studenten al rokend staan, dit was genoeg om te weten dat wij de goede kant op liepen.

Eenmaal binnen kregen wij een in het Duits gesproken presentatie, maar die gelukkig wel in het Nederlands vertaald werd. De directeur vond namelijk dat zijn talent van het spreken van Nederlands toch best wel tegenviel. De presentatie zelf ging over de filosofie van Hephata en waar zij als organisatie voor stonden. Wat opviel was dat zij veel meer vrouwen in een leidinggevende functie hadden dan mannen. Dat zegt toch wel iets over ons vrouwen power nietwaar? Na de presentatie kregen wij een soort van promotie filmpje te zien over het Hephata en hoe zij met onder andere het onderwijs omgingen m.b.t bijvoorbeeld de geschiedenis. Al kan ik het ook compleet verkeerd hebben verstaan want ik stond op dat moment nog aardig in de slaapstand. Na het filmpje te hebben gezien, kregen wij een rondleiding over het terrein en zijn wij stil gaan staan op de plekken die belangrijk waren voor het Hephata en haar ontwikkeling. Zo hoorde en konden wij via foto’s zien dat er zo’n 30 jaar geleden, een enorme muur om het terrein zat. Vroeger hadden mensen namelijk het idee dat er enkel gekken verbleven op dit terrein. Van een ‘’mens’’ werd er niet gesproken, want als je daar was… was je ziek. Later liepen wij langs een memoriam. Dit bleek een memoriam voor de 2e wereld oorlog te zijn. Want het bleek dat ook Duitse mensen met een Handicap niet goed genoeg waren volgens Hitler. Ook zij werden de wagens ingeladen en kwamen nooit meer terug. Later gingen we een kelder in en je zal wel denken…. Wat is er nou zo interessant aan een kelder? Nou het bleek dat er net als in Nederland toentertijd vooral gekeken werd naar wat van taak ze iemand met een handicap konden geven. Zo moesten er onder andere mensen mét een beperking, 8 uur lang aardappels schillen in diezelfde kelder. Je moet je voorstellen dat je 8 uur lang opgesloten zit in een kelder, waarbij het enige licht wat je ziet, het zonlicht is dat door de kleine ramen mét tralies naar binnen schijnt…..

Na de rondleiding was het reflectietijd. Want zeg nou zelf, wat is nou leuker dan een ouderwets potje reflecteren. - Lees dit met een super enthousiaste intonatie -. Wij verdeelden ons weer in gemengde groepen en gingen als groepje reflecteren op de ervaringen die wij op hadden gedaan en wat wij er van vonden. Tenslotte schreven wij ideeën of verbeterpunten op voor een eventuele volgende keer. Ondertussen was ‘’de Presse’’ ook al aanwezig en maakte zich bekend door met een net iets te felle flitser iedereen te verblinden. Na het reflecteren was het tijd om een ‘’Loesje’’ te maken. Na een korte instructie was het tijd om een Loesje te maken voor je buddy. Wij kwamen al snel op trefwoorden zoals; warmtezorg, tempratuur, walvis, prikkelarm en snoezel. Maar ja…. Hoe verwerk je dat nou weer in een Loesje!? Nou bijvoorbeeld door af te sluiten met; de gebouwen waren bij jullie heel erg warm, maar warmer dan jullie welkom kan het niet zijn. - BADUMM TSSSS -

Na super hard te hebben gewerkt was het ‘’zeit zu essen’’. Er lagen weer heerlijke broodjes voor ons klaar maar ditmaal zonder net iets te dikke boterhamworst. Duitsers zijn trouwens best wel slim, zij maken van 1 bolletje 2 broodjes.  Na ons vol te hebben gegeten was het tijd om te gaan. Dit betekende lekker formeel weer iedereen een hand geven en snel naar de auto’s! Na goed 2 uur te hebben gereden, was het tijd om afscheid te nemen. Tijd om afscheid te nemen van iedereen waar je deze 3 dagen mee bent opgetrokken. Wij hebben het super gehad, dit komt natuurlijk door de super leuke mensen die mee waren en de gezellige Duitse studenten. Wij hopen dat de Duitse studenten ook ons kant op komen, zodat wij hen weer onze school kunnen laten zien, mee kunnen nemen in onze cultuur en onze manier van zorg verlenen aan meerdere doelgroepen.

 

Wij willen jullie overigens nog 1 tip mee geven, wees als een walvis! En weet je waarom? Waarschijnlijk niet want waarom zou je nu weer als een walvis moeten zijn… nou komtie; een walvis heeft een verschrikkelijke grote bek, zodra hij deze opengooit komt er heel veel binnen. Maar dat wil die walvis helemaal niet…. Dus die walvis denkt wacht eens even, ik loos gewoon al het onnodige doormiddel van mijn spuitgat boven op mijn kop. Dus zo gezegd zo gedaan, de walvis loost al het water en houdt daardoor enkel wat belangrijk is over. Wat die walvis doet, dat zouden wij ook moeten doen op de momenten dat er heel veel informatie onze kant op komt. Enkel het belangrijke onthouden en de rest het ene oor in en het andere oor weer uit laten gaan. Zo zorg je ervoor dat je heerlijk prikkelarm de dag door kunt gaan. Aldus onze Willem. En ik moet zeggen, dat is verdraaid lastig.

Anneke, Fleur, Floor, Thirza, Flox, Willianne, Aniek, Heidi en Harriëtte